Biografie van Tom Collingridge

Geboren in Ipswich, Engeland. Studeerde filosofie aan de Universiteit van Hull. Werkte als oa leraar in Zimbabwe, beleidsmedewerker voor verschillende Britse gemeenten, en lid van het team dat Groot-Brittanniës baanbrekende Olympische medaille-programma ontwikkeld. Verhuisde naar Nederland in 2003 en woont in Haarlem, werkzaam als freelance copywriter voor diverse reclamebureaus en bedrijven. Af en toe gedichten verschenen in Britse poëzie tijdschriften en kleine poëzie prijzen worden gewonnen, meest recentelijk als een runner-up in de prestigieuze Bridport Prize 2015.
2015
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    4959

    Fietstocht weer

    Top 1000

    Eigenlijk draaien de windturbines net te snel

    voor deze tijdloze landschappen die zij willen redden.

     

    De grote  blauwe hemel is net niet groot genoeg

    Die cliché te omvangen, maar tegelijkertijd

     

    Te groot te omzeilen als je iets nieuws wilt zeggen.

    Want er is niets nieuws onder de zon. Dus laat

     

    Het mooie landschap voor wat het is, en waarvan

    Zelfs het mooiste schilderij maar een schilderij is.

  • 2
    4960

    Ah, dit foto weer

    Top 100

    Dit foto weer. Daar waren wij toen. Zoveel stof op straat.

    In Nederland is er niks op straat. Ik denk soms aan de

    Warme weer. Maar koud zorgt wel dat kleuren niet zo

    Snel verdwijnen. Helaas in dit foto is alles gebleekt.

    Ik zie haar ogen en haar tanden bijna niet meer.

    Zij waren zo mooi tanden. Niet strak en recht

    Zoals hier met al die verwende kinderen

    Met hun mooi beugels. Ik denk soms

    Dat hier je hele leven gebeugeld is.

    Alles strak, alles rechts, alles net

    Zoals iemand denkt het hoort.

    Zij praten over nuttigheid,

    Over wat brood nodig is.

    Maar in dit smalle land

    Zij hebben het breed.

    Zij snappen niet wat

    Het betekent je kind

    Naar bed te sturen

    Huilend alleen van

    De honger. Zij

    Weten niks.

    Zelfs niet

    Wat het

    Is, niks.

     

  • 3
    4962

    Welkomming in Nederland

    Top 100

    Bij grens was ik ontvangen bij een hond

    Die wakker blijft voor zijn baas.

    Nederland wil niet onder water liggen

    Zo nederlanders hout het droog.

     

    Iedereen hout van zuur: zurre drop, zurre appels,

    Zuure stof. En daar hout het niet op. Zuren over schol,

    Over trein, over ziekenhuis en snelweg. Over de

    Weer (en hoe moet weer), en over links en rechts.

     

    De Partij van de Aarbei, van de Tomaat, van Vrije Dom,

    Waarom? Daaroom! zeggen zij dan.

    Nederlanders houden nooit hun becks,

    Zelfs over dingen voor waar zij hebben heen respect.

     

    Iedereen denkt dat zij zelf hebben respect dik

    En dik verdient.Ikke? Ik denk het is hier te dik bewolkt.

    Maandag ochtend elke maand gaat dat siren weer.

    Waarom nederlanders wil herineren

     

    Op de slekster tijden keer op keer op keer?

    Nederland zegt dat het is een innov natie.

    Zij willen allemaal anders denken en doen  

    Maar dan allemaal op hun eigen, zelfde maneer.

     

    Een nederlander hout van koffie. Zelfs koffie verkeerd

    Vint hij niet verkeerd. Nederlanders zijn gezond.

    Zelfs de junkies drinken yoghurt. Yoghurt is gecultuurde

    Heb ik in supermarkt gezegd. Alleen als grap,

     

    Maar kassa meisje lacht niet. Ik ook niet lang,

    Want eten hier is duur, is een maalstrijd zegt mijn vriend

    Altijd (ook grap). Ik heb mijn eigen cultuur, zeg ik soms,

    Maar hier hangen zij cultuur op en maken het duur.

     

2016
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    5186

    klein

    Top 1000
    hij was klein
    schattig klein
    zou je kunnen zeggen
     
    ik mocht hem vasthouden
    of zijn lichaam dan
     
    maar wat was hij meer dan dat
    als je niet in meer dan dat gelooft
     
    en in wat kan je nog geloven
    als je met een dood kind in je armen staat
     
    of je handen eigenlijk
    zo klein was hij
     
    dat mijn gedachten krompen
    tot een punt
    tot een stip

    en ze blijven krimpen
    totdat er niets meer van ze over is
  • 2
    7367

    Sport en andere bezigheden

    Top 100
    Je denkt, wie er wint wordt steeds meer voorspelbaar,
    maar dat is niet zo. Het wordt minder en minder belangrijk.
     
    Het is alsof je in een slechte relatie vastzit. Dezelfde cycli,
    met dezelfde resultaten. En als het opeens goed gaat
     
    en je hoger eindigt of vaker seks hebt, niet met woede of vreemden,
    dan is er altijd weer een seizoen, weer een dag, waarop
     
    je weer van nul af aan moet beginnen. Loop weg, stap uit het ritme
    van de regelmaat. Niet naar een andere sport, dat levert niks nieuws op,
     
    alleen de oude ervaring in ander ondergoed, dat lijkt iets mooier, wat
    spannender, maar is slechts dunner (en net zo voorspelbaar).
     
    Geniet dan van de kleine dingen in het leven. Het repareren van iets.
    Of pas gemaaid gras als, wandelend langs de plaatselijke voetbalclub,
     
    op een dinsdagavond, de jongens terug in de kleedkamer, je je ogen
    dicht doet en alleen de grasmaaier hoort met die oude man erachter,
     
    het enige wat beweegt in dit bijna idyllische plaatje, nu jij ook even stilstaat
    en weer kijkt precies op het moment dat, vijf meter na de doellijn,
     
    de maaier draait, de oude man draait mee, en samen gaan zij
    weer terug, weer over de doellijn, en ze weten precies waar,
     
    want de laatste streep was net zo strak als die er naast,
    die hij gebruikt had om die eerste recht te trekken.
2017
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    7977

    hoop

    Top 1000
    ik mocht hem vasthouden
    of zijn lichaam dan
     
    maar wat was hij meer dan dat
    als je niet in meer dan dat gelooft
     
    en in wat kan je nog geloven
    als je met een dood kind in je armen staat
     
    of handen eigenlijk
    zo klein was hij
     
    dat mijn gedachten krompen
    tot een punt
     
    tot een stip
    en ze blijven krimpen
     
    totdat
    hoop ik
     
    er niets meer
    van ze over is
  • 2
    7988

    De poezie van feiten

    Top 1000
    Hier zie je de laatste werknemers
    van gasmeterfabriek Elster-Instromet
    in Silvolde.
     
    Dit bloeiende familiebedrijf met 125 werknemers
    werd in 2001 verkocht aan het Duitse Ruhrgas.
     
    In 2006 nam de Amerikaanse investeringsmaatschappij CVC het over,
    die het 6 jaar later weer doorverkocht
    aan een Britse durfinvesteerder.
     
    Elke nieuwe eigenaar zette het mes erin.
     
    CVC verplaatste 60 banen naar Turkije en Slowakije.
    De volgende opkoper schrapte nog eens 30 banen.
     
    Vorige jaar kwam de gasmeterfabriek in handen
    van de Amerikaanse multinational Honeywell.
    De laatste banen worden nu verplaatst naar Mainz.
     
    De fabriek gaat later dit jaar nog dicht.
    Iedereen wordt ontslagen.
     
    De werknemers voeren actie
    voor een beter sociaal plan.
     
    Poezie, zoals feiten, spreekt voor zich.
    Maar zelfs als mensen luisteren (en wie luistert er nog?),
    wat hebben zij dan aan poezie, wat hebben zij aan feiten?
  • 3
    7992

    De Ijzere Man

    Top 1000
    Het water breekt zacht over de brug van zijn neus.
    Door zijn gezichtsveld flitsen miljoenen kleine vliegen,
    alsof hij kijkt naar een time-lapse film
    van verkeer in een drukke futuristische stad
    waar autonome voertuigen weten niet te botsen
    met de elektrische blauwe libellen
    die zoemen en flikkeren en schichten
    als reusachtige helikopters die belangrijke mensen
    met ernstige boodschappen brengen
    naar plaatsen waar zij moeten zijn.
     
    Deze afgelegen hoek van een onbeduidende provincie
    is nog nooit zo stil geweest, en hij nog nooit
    zo ver verwijderd van die wereld van gebeurtenissen,
    of zo dicht bij zijn zoon, die onder deze zelfde
    zanderige Brabantse grond ligt die hij nu  
    met zijn teen net niet meer kan aanraken.