Biografie van Pascal Klaassen

Literair blogger en schrijver van poëzie. Verdiend een inkomen als tekstschrijver voor organisaties die hun kennis en ervaring via blogs, websites en social media willen delen.
2016
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    4608

    Beeld zonder harnas

    Top 100
    Nu je je gelovig harnas hebt afgeworpen,
    staat er een wel heel merkwaardig beeld voor me.

    Zo is je linkerborst een klein beetje,
    maar toch duidelijk, groter dan de rechter.
    Wil je daarmee je moedergevoelens tonen?
    Aan de ene kant wel, aan de andere niet.

    Of heeft je schepper niet op zitten letten?
    Een ongeduldige persoonlijkheid moet dat sowieso zijn geweest.
    Bovenaan begonnen en bij de benen alweer denkend,
    aan een nieuw, misschien wel nog devoter beeld.

    Er had ook best wat af gemogen.
    Al val je zo minder snel om
    en kan ik je dus gerust op een voetstuk plaatsen,
    zonder dat je er bij ieder zuchtje wind vanaf dondert.

    Mij zou de mogelijkheid ontnomen worden
    je beeld wat dichter te naderen, en je,
    met de mantel der liefde te bedekken,
    nu je je gelovig harnas hebt afgeworpen.
  • 2
    4612

    In antwoord op

    1e ronde
    Als u nog aan vlees kunt komen,
    bel me zeker even op.
    Laf medium heeft mijn voorkeur,
    rood ligt vaak als een baksteen op mijn maag.

    Zelf heb ik altijd geprobeerd, de bal,
    snoeihard, zeg maar als een streep,
    strak in de rechterbovenhoek te schoppen.

    Maar ondertussen handelde ik in koffie,
    zocht ik meteorieten in het noorden,
    lag ik meermaals met broeierige zusters in bed
    en slachtten de moffen mijn familie
    in plaats van de buren af.

    Bovendien, ik struikelde voorover, bloed
    op steen. Een open wond toonde
    het vlees boven mijn knie. Is er iemand
    die stenen zachter kan maken?

    Mijn God is nooit vlees geworden,
    sprak de komische profeet.
    Er heerst bloedarmoede daarboven,
    met de keepers aan het woord.
  • 3
    4614

    Stad zonder Sid

    1e ronde
    Sid heeft de stad verlaten.
    Hij nam zijn kam, kalk en kleren mee.

    Onze schuilplaats, het houten huis

    versplinterde tot glas.

    Je kunt kijken hoe je haar zit,

    maar niets nieuws lezen.

    Ook Janis, Joey en Jim verdwenen.

    Ze komen nooit meer terug.

    De barkrukken blijven vrij voor ieder.

    De straten leeg, de dagen gelijk.

    Ik wil spelen met hun zonen.

    En ruiken aan hun dochters.

    Maar ik kan ze nergens vinden.

    Dus zijn we samen. Alleen.

    En we bewonderen de pasteltinten

    bij de buren. Handig die plastic rozen.

    Is dit de muur waarop Klaus ooit schilderde?

    Ja, voordat ook hij vertrok.
2017
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    2926

    En wij?

    1e ronde
    Ze spelen ons lied
    Verschuiven de aandacht
    Van hard naar zacht
    Van zacht naar harder

    En wij?
    Wij worden verwijderd door krachten.

    Ze spiegelen onze liefde
    Verblinden door trouw
    Leven biedt hoop
    Hoop doet leven

    En wij?
    Wij worden verwijderd door krachten.

    Ze reizen door onze ruimte
    Verdwalen in nevels
    Tussen straks en toen
    Tussen eerder en later

    En wij?
    Wij worden verwijderd door krachten.

    Ze leiden ons rond
    Steunen op krukken
    De volle glazen leeg
    De lege glazen vol

    En wij?
    Wij worden verwijderd door krachten.
  • 2
    2927

    Op de weg terug

    1e ronde
    De stroboscopische herhaling
    tijdens een vallende nazomeravond
    van witte strepen op zwart asfalt
    kan prima zonder woorden.

    Hooguit een paar stamelende kreten
    na het starten van de motor
    van een in whisky verdronken
    mannen- of vrouwenstem.

    Tijd is er voldoende
    voor het geduldig tempo
    van een voortdurend ritme
    waarbij snaren de stilte begeleiden.

    Zo rijden we in de rode schemering
    langs de gestapelde late oogst
    melancholisch solerend
    de ondergaande zon tegemoet.
  • 3
    2928

    De tijden zijn veranderd

    1e ronde
    Hoor ik daar het benauwde piepen
    door inhalerende bloemenkinderen:
    van eeuwig jong naar altijd bang.

    Hun tijden bleven maar veranderen en veranderen
    door een teveel aan gesubsidieerde baantjes
    en machtige kansen die niemand liggen laat.

    Nu het aftellen is begonnen
    dromen ze alleen nog angstig
    over palen rond eigen perken

    en herhalen ze hun grijsgedraaide maten
    als vrijheid om anderen te laten zwijgen:
    Zo leef je idealiter van parels als verruimde zwijnen.

    De schoffel door die tuinen vol tierende woekeraars.
    Het gedroogde duimkruid mag mee in de versnipperaar
    om een werkelijk verlichtend dampertje van te roken.