Biografie van Peter de Volder

Het schrijven wissel ik af met schilderen. In 2016 en 2017 stond ik met een gedicht in de top 100 van de Turing gedichtenwedstrijd. Dat was een grote verrassing. Een paar gedichten werden ook geplaatst bij Meander, het internetmagazine. Ik wil verhalende wat absurdistische gedichten geschreven in eenvoudige beelden. geboren: Goirle 1958. Ik woon en werk in Deventer.
2016
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    879

    Kort iets over de tijd.

    Top 100
    Op een bepaalde manier zijn de eettafels witter geworden
    en de borden, de kopjes, de schotels, de schalen.
     
    In de roestige teil wordt het regenwater opgewarmd
    een broedplaats voor geweldig veel muggen.
     
    Ooit wilde ik geen vader zijn maar toen ik het eenmaal was
    wilde ik van zijn leven lang niet meer zonder.
     
    Het allerlaatste nieuws is dat er al 124 doden zijn geborgen.
    De rest ligt nog onder het puin.
     
    En al die tijd droomt op het dak van de poffertjeskraam een man
    van stapels grote en gulzige pannenkoeken, terwijl verderop

    de klimplant op het balkon 11-hoog zijn laatste krachten aanspreekt.
    De vrouw bij de plant ziet de man op de poffertjeskraam en denkt

    wat staat die idioot daar te doen, televisieantennes
    zijn toch al jaren van de daken verdwenen.

    Het koffiezetapparaat drupt binnen na.
    Er is te veel smeltend Poolijs. Dat wordt een probleem.
2017
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    717

    Vormen van dromen.

    Top 100
    Als de verhuizers weg zijn luisteren we boven op bed
    naar dit merkwaardig krakende huis.

    Je zegt: het is overal anders en toch hetzelfde, ontdekken
    dat de klok tikt betekent nog niet dat je beseft wat tijd is.

    De vakantie dat we veel te hard de berg af reden,
    nog net konden remmen voor de opduikende eland,
    in het gieren en kantelen meteen ook ontdekten wat gevaar is.

    Vroeg tante vertwijfeld aan het stervensbed van oom: waar
    ben je, waar is ie nou? - om eerst met haar ogen en daarna letterlijk
    de kamer van boven naar beneden af te zoeken.

    Hieraan denk ik als we in het raam een luchtballon zien verdwijnen.
    Op een dag zeiden we tegen elkaar geluk is niet te koop,
    we moeten grondig wat roetvlekken poetsen.

    En je danst jezelf de maanden door, tast met een lucifer
    je gebit af, je sokken draag je binnenstebuiten omdat dat warmer is
    voor je altijd koude voeten.

    Het zijn allemaal vormen van dromen. Zoals de keus voor open,
    voor vitrage, en met gesloten gordijnen creëren we iets
    dat in de verte op een bunker lijkt.