Biografie van Mayke Muller

Ik ben Mayke Muller en schrijf gedichten voor Down & Beautiful. Ik ben deze Facebookpagina gestart toen mijn zoontje twee jaar werd op 30 maart 2015. Het doel van de pagina is: positieve beeldvorming voor Downsyndroom.
2016
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    616

    Twee verschillende werelden

    1e ronde
    Twee verschillende werelden
     
    Twee werelden botsten op een rots.
    Voor de een, een rots in de branding
    en voor de ander, een versperring
    op hun weg. Het moment had vol 
    vreugde moeten zijn, maar hun bol
    met dromen spatte uit elkaar.
    Een grote scherf raakte de dam
    en splijt deze door midden.
    De werelden drijven mijlenver
    bij elkaar vandaan.

    Hoe kan je in eens voelen alsof
    je op een andere wereld
    bent geboren, in een ander nest?
    Niet elke verandering brengt dat
    teweeg, maar vaak de komst
    van een kind met een speciaal 
    pakketje, wel. 
    Het bloed is gestold en stroomt 
    niet meer verder. Er word nog steeds 
    met ogen gerold als ze naar het 
    mooie koppie van mijn kind kijken.

    Vergelijken zij nog steeds de 
    waarheid met hun 'niet' uitgekomen 
    droom? Zullen zij nooit de landing
    maken op mijn wereld? 
    We spelen nu beide een andere rol
    en het hart slaat bij de andere partij
    nog steeds niet op hol.
    Mijlen die met geen enkele snelheid
    ooit overbrugd zullen worden.
  • 2
    648

    Iemand fluisterde 'mooi'

    Top 100
    Ik hoorde iemand 'mooi' fluisteren en
    keek achterom.
    'Wat is er bij jou doodgegaan,
    waardoor je zo mooi bent geworden?'
    vroeg een vreemdeling.
    Verwonderd vroeg ik mij af, hoe hij dat
    kon zien en hij zag de verwondering
    in mijn ogen en beantwoordde mijn blik.

    Ogenschijnlijk zag ik er kwetsbaar uit
    en voelde mijn hart ondanks dat
    verlicht en straalde. Door de donder en
    bliksem, vond ik de gouden speld in de
    hooiberg die het lood uit mijn 
    schoenen haalde. Het was mijn 
    lichtpunt in het duister.

    De vreemdeling gaf een 
    schouderklopje en lachte vriendelijk.
    'Blijf in de kracht van je kwetsbaarheid
    staan en blijf zo mooi door je nooit
    meer te laten opsluiten in je gouden
    kooi. Jouw duisternis bood een weg
    naar buiten en je vond een heel
    bijzonder licht als gids. Houd je 
    daaraan vast. Heb vertrouwen.' Ik knikte. 
2017
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    836

    Licht van fonkelende sterren

    1e ronde
    De fonkelende sterren in de diepblauwe nacht
    schijnen hun licht
    op het trieste slapende gezicht van een vrouw.
    Haar haren gesluierd over haar ogen.
    Geen wapen of macht
    lukt het om de zilte rollende tranen over haar
    wangen tegen te houden.

    Ze droomt dat ze aan het wachten
    is in de kamer van het leven vol met
    zwaarmoedige ellende. Het gewicht
    van de wereld leunt op haar schouders.
    Ze heeft geen zicht en geen oplossing.
    Niets in de tijd kan haar 
    verscheurde hart verzachten.

    Voor haar gevoel is het lachen
    haar eeuwen geleden al vergaan.
    Ze zoekt naar de richting
    maar haar navigatie is kapot. Ze beleefd het 
    alsof zij bij de verkeerde lichting op aarde zat.
    Haar oerkracht
    is uit haar lichaam weg aan het sijpelen.

    Er was geen positief antwoord in haar 
    gedachten.
    Ze werd wakker. Het licht van de
    fonkelende sterren, scheen in haar verschrikte
    ogen. Had ze dan echt in haar hart nog geen
    vrede gesticht met de relatiebreuk?
    Ze keek op naar de diepblauwe nacht
    en sloot haar ogen. 
  • 2
    837

    Dauwdruppels en rode appeltjes

    1e ronde
    De rode blozende appels steken mooi af tegen het ebbenhouten huis.
    Op de bruine kale takken is een schouwspel
    te zien van dauwdruppels.

    Door een dauwdruppel aanschouw
    ik de omgeving van mijn leven.
    De rode appels verdwijnen in mijn wangen.
    Het ebbenhouten huis
    heeft de kleur van mijn weelderige haar.

    De rode blozende appels gaan als een rode draad door mijn bestaan.
    De dauwdruppels worden door de koude wind van de bruine kale
    takken afgeblazen en mijn wereld is nu één.
  • 3
    838

    Het verhaal van mijn traan

    1e ronde
    Mijn lieve grijsje zal jij het ooit begrijpen
    waarom ik de keuze maakte om te scheiden?
    Mijn gedachten zijn overschaduwd en een
    traan rolt van jouw grijze verenkleed naar
    beneden.
    Deze traan vertelt het verhaal van mijn leed.

    Mijn vingers strelen jou grijze veertjes op je
    kop en je kijkt mij met verliefde oogjes aan.
    Mijn hart breekt. Ik voel mij verscheurd.
    Ik kon niet langer wachten. Het niet langer
    aanzien. Ik moest je laten gaan naar een 
    beter huisje.
    Dat vertelt mijn traan.

    Mijn kind zal jij het ooit begrijpen
    dat ons grijsje jouw speelgedrag zag als dreigend?
    Een ballon of triplexplaat tegen de zijkant van 
    dee kooi slaan.
    Jij zal ook niet de keuze hebben gemaakt om te
    scheiden,
    want jij begrijpt zijn lijden niet.

    Tranen rollen over onze wangen maar het 
    kwaad is al geschiet. 
  • 4
    3273

    In verlangen gevangen

    1e ronde
    Je streelt mijn lippen met jouw vingertoppen
    en je kust mij zoals een Fransman dat zo goed
    kan. Onze vingers zijn in elkaar verstrengeld
    als wij opstaan van het houten bankje, en de
    zonsondergang tegemoet lopen.
    Dat was in 2009.

    In verlangen gevangen hunker ik naar zulke
    momenten.
    Hoe komt het dat het begeren naar elkaar is
    gestopt?
    Wie kan uitleggen waarom onze harten niet
    meer sneller van elkander kloppen?
    De eerste relatie waarin wij dachten onszelf te
    kunnen zijn en toch voelt het huwelijk als een
    strop.

    Je rolt weg als ik met mijn vingertoppen
    over jouw lichaam wil gaan.
    Als ik jou kus, draai je jouw hoofd te snel om
    waardoor onze lippen elkaar nauwelijks raken.
    Onze handen liggen in elkaar gevouwen op
    schoot en wij zitten elk in een hoek van de 
    bank. Anno 2017.

    In verlangen gevangen is de hoop langzaam
    vervlogen.
    De afrodisiacum werken niet terwijl wij onze
    lichamen hiermee volproppen.
    De lust en de wens naar mekaar zijn 
    verdwenen en de knoppen
    slaan niet meer door.
    We liggen naast elkaar als levensloze poppen.
    Kunnen wij hier nog als schitterende vlinders
    uit ontpoppen?