Biografie van Ellis van Atten

Bovenal levensgenieter. Knutselt graag met woorden. Schrijft er lustig op los. Deelt dat op haar blog evataal.wordpress.com
2015
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    11533

    Zo dood, zo dichtbij

    1e ronde

    In een kamertje opzij

    lig je, je bent er

    niet echt bij

     

    Je gezicht is bekend

    maar je bent het niet

    Je ogen waarmee je me aankeek

    bestudeerde, liefhebbend

    soms geïrriteerd

    zijn dicht

    Zo dood

     

    Je mond vol lieve woorden

    blijft gesloten door lippen

    zonder glimlach

    zonder toenadering

    zonder zachte kussen

    Zo koud

    Zo dood

     

    Je handen liggen

    onnatuurlijk gevouwen

    Ze streelden me, bewogen

    mee in een gesprek, tilden onze

    kinderen. Ach lief, je bent er

    niet bij, je bent

    zo dood

     

    In een kamertje opzij

    lig je, je bent er

    niet echt bij

     

    Maar tussen ons,

    die je lief hebben en huilen

    zie ik je ogen, voel ik je lippen,

    je vertedering, je handen om mijn hart

    Nooit, nee nooit, ben ik zonder jou

    Zo levend ben je

    Zo dichtbij

  • 2
    11563

    Kleine man

    Top 100

    Het autootje vouwt uit,

    Wordt een vliegtuig

    Het landingsgestel klapt open

    En verder open en daar zijn voeten

    De cockpit schuift open

    Er zijn draden, knoppen en een lichtje

    En als de vleugels zich spreiden

    Armen worden

    Kijk, een kleine man

    In de machine

    Het kind klapt opgetogen

    Een wonder

     

    Een man gaat liggen

    Hoofd vast in een masker

    De benen gefixeerd

    Zijn armen vastgeklemd

    De handen de enige middelen

    Tot contact met de wereld

    De machine schuift de man in positie

    Grijpers draaien om hem heen

    Lichtjes, piepjes, onzichtbare stralen

    De machine doet haar werk

    De man wacht met spanning

    Op een wonder

     

    De kleine man en

    De grote machine

    Beste vrienden

     

    De kleine man maakt

    Zonder machine

    Geen kans

     

    Het kind kijkt, het klapt niet

    Het wil geen machine

    Het wil geen kleine man

    Het wil papa

2016
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    6350

    Een eigen taal

    1e ronde
    In de holtes van mijn hoofd
    dansen woorden, deinen zinnen
    zingen verhalen, fluisteren geheimen
    Ze vinden een weg
    in een lied
    in een verhaal
    een gedicht
    Ik schrijf ze op en
    dan valt het even
    stil


    In de holtes van mijn hoofd
    leven woorden die ik wel voel, maar
    niet kan zeggen, niet kan schrijven
    Ze vinden een weg
    in mijn gedachten
    mijn dromen
    mijn angsten
    Ik sluit mijn ogen, mijn oren
    alleen ik hoor het
    kabaal


    De holtes van mijn hoofd
    zijn onzichtbaar en
    spreken een eigen taal
  • 2
    6523

    zeg liever niks

    1e ronde
    gevoelloos zijn woorden
    woordenloos is wat ik voel
    en toch
     
    ieder  woord
    gelezen, geschreven of gesproken
    landt ergens
     
    schiet raak
     
    soms  mis
     
    pas op met woorden
    zeg liever niks
  • 3
    6531

    Wintertijd

    1e ronde
    De klok had ik verzet
    De tijd verplaatst
    Een uur gemaakt
     
    Ik lag in bed
    Dacht wat is het licht
    Ik heb nog wel even
    Snoozen kan nog wel drie
    keer, nog eens de tijdlijn
    checken, een felicitatie, een like
    een oh, een ah voordat ik ontwaak
     
    Zestig keer zestig seconden
    realiteit zijn verdwenen als
    de wekker nog eens gaat
     
    Hij lag in bed
    Dacht dat het tijd was
    Voor het eind van zijn leven
    Zijn zelfgekozen moment. Na drie
    keer nieuwe kansen, wilde hij
    niet meer opnieuw beginnen
     
    Zestig keer zestig seconden
    duren lang als je ze stuk voor stuk
    wachtend voorbij hoort tikken
     
    Achtenvijftig, negenenvijftig, zestig

    De klok zet ik stil
    De tijd voltooid
    Zijn uur voorbij
  • 4
    6534

    Schoolplein

    1e ronde
    Voorbij de vertedering door
    beweeglijke lijfjes, armen en benen
    schreeuwt realiteit van lang geleden
    over de kakafonie, de hoge stemmen
    op het plein
     
    Toen werd het niet gehoord
    en heeft daarna gezwegen
    over de pijn van altijd samen
    alles delen en liever alleen
    willen zijn
     
    Voorbij de realiteit van
    wasdom en kunnen kiezen
    tussen samen of alleen
    fluistert vertedering van nu
    Wat zijn ze klein
     
    Zonder struiken of bomen om
    achter te schuilen, te verstoppen
    staat ze onbeweeglijk met
    haar springtouw
    alleen te zijn
     
    Ze kijkt op, ruw verstoord door
    beweeglijke lijfjes, armen en benen
    in een spiegel, die ik ben
    Samen zijn we
    alleen
  • 5
    7012

    Haar sporen

    1e ronde
    Sporen van een verleden wonen
    in de plooien van haar huid die
    steeds dieper worden
     
    In een omhelzing drukt haar boezem ieder
    jaar lager tegen mijn lijf, buig ik dieper om
    mijn hoofd in haar hals te leggen en
    diep in te ademen
    te zuchten
    te vluchten
    in de geuren van mijn verleden
    voor de angst dat ze zullen vervliegen
    net als zij
    Mijn hand strijkt over haar haar
    haar wang, mijn wang
    veegt het naderende afscheid
    dichterbij
     
    Krast sporen van haar leven
    in de plooien van mijn huid
    Zij is mij
2017
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    4951

    Geraakt door haar blik

    1e ronde
    Gevangen door de glans
    van reflecterend ondergoed
    glijdt mijn jaloerse oog over
    het strakke lijf. Tentoongesteld
    wordt mijn broekrand strakker
    en ongemakkelijker zichtbaar
    voor haar. Want zij kijkt


    Ik ontwijk
    hem, want hij kijkt niet uit
    De broekrand strakgetrokken
    door de graaiende hand om zijn geslacht
    sleurt hem tussen ontbijt en lunch
    hongerig van raam naar raam
    Hij stelt steeds dezelfde vraag
    ook haar. Want zij kijkt


    Hij blijft
    voor onderhandelde bevrediging
    Vijftig euro. Tien minuten gekocht om
    een vrouw de mond te roeren met zijn eigen
    onvermogen te zien wat ontstaat
    voor het sluiten van de gordijnen

    Om niets kijkt zij
    Ik kijk. Wij zien


    Ik fiets door
    en zij
  • 2
    6918

    Ongezoet

    1e ronde
    Zij begroef het vermoeden dathij wist dat het zeer zou doen
    hoe zeer zij wisten
    zijn vader zijn moeder zijn broer
    dat er bloed zou vloeien
    na het delen van warme thee
    en zoete koekjes
     
    Kapitale onschuld verscholen
    in geveinsde wereldwijsheid
    legde hij gebroken in de armen
    van zijn moeder waar hij
    -met een bleek gelaat- haar
    achterliet om getroost te
    worden met zure rijst
     
    tot de nacht een zachte deken wikkelde
    om het verlangen tussen geliefden
    Echter, het strijkende ochtendlicht
    een zweep over lichtgeraakte huid
    Moeders zalvende zoete thee
    zwijgend opgedronken
    sloeg de ogen neer
     
    Prematuur geplukte vruchten
    Ongezoet
     
    Ellis van Atten, juni 2017