Biografie van Elmar Kuiper

Nog geen profiel opgegeven.
2015
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    8832

    De man op de gesloten afdeling 2

    Top 100

    Daar zat hij. Met zijn mond half open, zijn tong

    die me onbedoeld de gek aanstak. Er hing een sliert

    speeksel aan zijn kin. Waarom ik mijn haar zo kort

    droeg. Hoelang het geleden was en hoe het ging.

     

    Arme aardegebonden ziel. Ik dacht: ik ben er nu

    om je te helpen. Nu! Of spekte ik mijn portemonnee?

    Gedroeg ik me waardig als een priester en was dit

    slechts gespeeld. Had hij zijn ei allang uitgebroed.

     

    Zag hij het nog zitten of moest de goede hoeder er

    ook aan geloven. Hij hees zich langzaam overeind.

    Jezus, bent u het, stamelde hij, met een stem waarop

    het mes zich bot sneed. Hij keek me aan alsof ik hem

     

    in een naargeestig woud te vondeling had gelegd,

    waar weerwolven met hun tanden knarsten,

    ransuilen huilden, everzwijnen uit gewroet

    de hoop op een beter leven hadden opgegeven.

     

    Jezus, herhaalde hij, het kwijl van zijn kin afvegend

    en hij keurde mijn hand als een boekhouder die me

    op slordigheden wilde betrappen. Met het topje

    van zijn wijsvinger volgde hij de levenslijn en riep:

     

    De gaten, ik zie de gaten niet!

  • 2
    8834

    Het gevaar

    Top 100

    het gevaar

     

     

    Waar de wond geen wond is

    de ondernemer van zijn eigen ik

    een eiland graaft voor de ander.

     

    De turner in sluimertoestand

    om zijn as draait, in een wolk

    van talk de lucht aanschroeft.

     

    Waar de mond promoveert

    tot wonderorgaan, het gekoeioneer

    in mijn hoofd de grazers gek maakt,

     

    Goldbergvariaties van Bach frivool

    om de lachspieren kringelen,

    de vloek amorf blijft.

     

    Waar de stoot geplaatst is,

    de Chinese wolhandkrab met het kroos

    op zijn schild de tochtsloot verlaat.

     

    Het spaghettispruitstuk

    extra vermogen levert, een man, half

    leunend op universele krukken,

     

    ontpinde granaten moet vangen

    die ik hem toewerp.

2017
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    6354

    De Toekomst

    Top 100
    Ik ben een amateurspeler bij toneelvereniging De Toekomst en speel
    de rol van schizofreen. Twee hele bedrijven trek ik gekke bekken
    tegen de spiegel. Soms sta ik als een blauwe reiger op één been
    of moet ik, vanuit het niets, zo hard als glas lachen.

    De regisseur wil dat ik met stil spel roer in de open levenswond.
    Donald Trump én André van Duin moet hij voelen, maar ik kan
    onmogelijk voeding geven aan een megalomane denker of
    dorpsidioot. Laat mij maar shinen in een wereld, waar de grimas

    op de kaken bevriest. Een andere speler telt hardop de druppels
    uit een lekkende kraan en roept “tekst" omdat hij vergeten is dat ie
    me verrot moet schelden. “Geef alles”, roept de regisseur en hij
    geeft alles en z’n woorden smoren in theatraal gesnik.

    Ik ben een amateurspeler bij toneelvereniging De Toekomst en wend
    mijn gezicht naar het publiek toe. In het derde bedrijf wil ik het vuur
    in hun ogen zien, maar staar in een duister, kuchend gat. Straks
    vergeet ik mijn claus, is de toekomst een zwarte klap in mijn gelaat.