Biografie van Kristien Spooren

Nog geen profiel opgegeven.
2013
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    2255

    Terugblik

    1e ronde

    De weg die voor ons ligt en bijna ten einde is

    Het geluid van voetstappen op onschuldige kiezelsteentjes

    Je knarsende tanden en je gejaagde ademhaling

    De angst en hunkering die ons vergezellen als een in zeepsop geboren luchtbel

    En ik

     

    De nieuwsgierige schimmen die een kijkje komen nemen

    Het onweerstaanbare licht van de bovenwereld, een magneet gelijk

    Het imaginaire ‘Wat als’ dat ons de adem lijkt te ontnemen als de slangen op Medusa’s hoofd

    De profetische druppel zweet die zich vanaf je nek, over je rug een weg naar beneden baant

    En ik

     

    Het klotsende water van de Styx die nu haast binnen handbereik ligt

    De verliefdheid en vrees die je overweldigen en langzaam je hoofd doen omdraaien

    Je ogen die zich traag in mijn richting keren

    Diezelfde ogen die verscheurd zijn van verdriet

    En ik

     

    Je radeloze schreeuw wanneer ik mezelf voel wegglijden

    Je mond die bang en vol afschuw woorden als ‘Ik hou van je’ roept

    Je handen die me tevergeefs proberen mee te sleuren

    De tranen die uit je ogen rollen bij het besef van verlies dat nu langzaam tot je doordringt

    En ik, Eurydice

2016
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    9291

    Uitgeteld

    1e ronde
    Ik dobber van romantiek naar realisme
    en wenste dat we wetten waren,
    onze hoofden vatbaar in logica.
    “Mag ik ons uitrekenen?”
    Ik word wiskunde en wij
    een optelsom van functies.

    We zijn vermenigvuldigbaar,
    jij en ik de variabelen en wij
    het antwoord, de onbekende x.
    Ik wil ons bouwen op stellingen.
    “Zal je onvoorwaardelijk zijn?”

    Onze zijden zoeken een omtrek.
    We willen complementen zijn.
    We bestaan uit afgeleiden en bijna
    worden we vierkantswortels,
    ik van jij kwadraat en omgekeerd.

    We zullen verdrinken in axioma’s.
    “Laten we ademen,” zeg je en we
    ademen tot de tijd gaat kruipen.
    Ik teken ons in een venndiagram.
    De toekomst groeit uit potloodlijnen.